SQL - Wprowadzenie - Tabela

Tabela

Podstawowym obiektem bazy danych jest tabela. Obiektem jest każda rzecz, która ma swoją tożsamość (możemy ją odróżnić od innych rzeczy tego samego typu) i dowolną liczbę opisujących ją cech (atrybutów). Tak więc obiektem będzie konkretna osoba ale już nie ludzie. 

Tabela jest dwuwymiarową konstrukcją zbudowaną z pionowych kolumn i poziomych wierszy, a na przecięciu których znajdują się komórki. Liczba kolumn w tabeli jest stała, natomiast liczba wierszy zmienia się odpowiednio do liczby przechowywanych w niej obiektów. Żaden wiersz tabeli nie może być krótszy lub dłuższy od innych, niedopuszczalne są również przerwy między komórkami. 

Tabela to uporządkowana lista zawierająca dane określonego typu. Tabela może zawierać np. listę klientów, katalog produktów lub dowolny inny zbiór informacji. Najważniejsze jest to, że tabela przechowuje tylko dane jednego typu. W jednej tabeli nie pojawi się jednocześnie lista klientów i lista zamówień. Można oczywiście stworzyć taką tabelę, ale pobieranie konkretnych elementów byłoby w takiej sytuacji znacznie utrudnione. Tworzy się więc w takim przypadku dwie tabele, po jednej dla każdej z list. 

Każda tabela powsiada nazwę zapewniającą jej jednoznaczną identyfikację. To co czyni nazwę tabeli unikalną, to połączenie nazwy tabeli i nazwy bazy danych (w niektórych przypadkach dochodzi do tego jeszcze nazwa właściciela bazy danych).  Oznacza to, że choć nie można użyć tej samej nazwy tabeli dwa razy w jednej bazie danych, nic nie stoi na przeszkodzie, aby tę samą nazwę tabeli zastosować w różnych niezależnych bazach danych. 

Schemat

Tabele posiadają charakterystykę i właściwości, definiujące sposób w jaki są w nich przechowywane dane. Są to między innymi informacje o rodzaju przechowywanych informacji, ich podziale, nazwach poszczególnych fragmentów. Wymienione elementy tworzą schemat. Służy on do opisu tabel w bazie danych, jak i opisu całych baz, a także relacji relacji między poszczególnymi tabelami, jeśli takie istnieją. 

Kolumny i typy danych

Tabele składają się z co najmniej z jednej kolumny (zwykle jest ich więcej). Każda z kolumn zawiera pewien fragment informacji. Przykładowo, w tabeli klientów jedna kolumna będzie zawierała numery klientów, kolejna ich nazwę a następna ich adresy (rozbite na poszczególne kolumny: ulica, numer domu, miasto, kod pocztowy, województwo, kraj). Nazwy kolumn tej samej tabeli musza być niepowtarzalne. Przyjęło się, że nazwy kolumn odpowiadają nazwom atrybutów, których wartości są w nich przechowywane. 

Z poszczególnymi kolumnami tabeli, związany jest konkretny typ danych. Definiuje on rodzaj informacji, jakie może przechowywać dana tabela. Jeśli kolumna ma zawierać same liczby (np. liczbę sztuk w zamówieniu), kolumna ta będzie typu numerycznego, Jeśli kolumna ma zawierać datę, opis, kwoty pieniężne itp. należy zastosować odpowiedni dla nich typ danych. 

Ważne jest poprawne rozmieszczenie danych w poszczególnych kolumnach. Na przykład miasto, kod pocztowy i województwo powinny znajdować się w osobnych kolumnach. Dzięki takiemu rozdzieleniu możliwe jest sortowanie lub filtrowanie danych kod kątem konkretnej informacji (np. gdy chcemy znaleźć wszystkich klientów z danego miasta lub województwa). Jeśli te informacje znajdowały by się w jednej kolumnie, przeprowadzenie filtrowania lub sortowania byłoby niezmiernie trudne. 

Typy danych ograniczają rodzaje informacji jakie można umieszczać w danej kolumnie. Zapobiega to np. umieszczeniu danych tekstowych w kolumnie numerycznej (np. wpisanie ciągu znaków do kolumny zawierającej ilości sztuk towaru). Ułatwiają one także poprawne sortowanie i pełnią ważną rolę w optymalizacji przestrzeni zajmowanej na dysku. 

Typy danych i ich nazwy są jednym z głównych źródeł niezgodności języka SQL w różnych rodzajach baz. Choć większość podstawowych typów danych obsługiwana jest identycznie, typy bardziej zaawansowane często obsługiwane są w różny sposób. Ten sam typ danych w różnych systemach zarządzania bazą danych może nosić różne nazwy. 

Wiersze

Dane w tabeli przechowywane są w wierszach (bardzo często wiersze bazy nazywane są rekordami). Każdy rekord jest zapisany w odrębnym wierszu. (pn. tabela klientów może przechowywać tylko jednego klienta w wierszu). Liczba wierszy to jednocześnie liczba rekordów znajdujących się w tabeli. 

W tabeli może się powtórzyć ten sam wiersz, np. w wyniku przypadkowego powtórnego wpisania danych tej samej osoby. Ponieważ powtórzenie tego samego rekordu prowadzi do trudno wykrywalnych błędów logicznych i niespójności danych, przyjęło się dodawać do tabeli specjalną kolumnę, w której zapisuje się identyfikatory poszczególnych wierszy (ta kolumna nazywa się kluczem podstawowym).

W praktyce przyjęło się, że pierwsza kolumna tabeli jest kolumną klucza podstawowego, a druga zawiera najbardziej charakterystyczny dla danego typu obiektów atrybut, np. nazwisko w przypadku osób czy nazwę w przypadku towarów. Dobrą praktyką jet też umieszczanie kolumn, w których mogą wystąpić wartości NULL jako ostatnich w tabeli. 

Kolejność wierszy w odróżnieniu od kolejności kolumn jest całkowicie nieistotna (kolejność kolumn może mieć wpływ na pracę z danymi - taka sytuacja ma miejsce, gdy odczytujemy dane z tabeli za pomocą składni SELECT * FROM Tabela, która odczytuje wszystkie kolumny w danej tabeli). Serwery bazodanowe odczytują i modyfikują poszczególne wiersze w taki sposób, aby wykonanie danej operacji było jak najszybsze, a nie w kolejności, w jakiej rekordy zostały zapisane w tabelach.